Książki na prezenty... recenzje

Przygotowania do świąt już trwają, co roku dbam o to, by ten grudniowy czas był wyjątkowy, i próbuję nie wpędzać się w przedświąteczną gorączkę. Przygotowania dzielą się na mniej przyjemne jak sprzątania (co mam już za sobą) i te przyjemniejsze jak pieczenie (to jeszcze przede mną) czy kupowanie prezentów (to też już mam za sobą). Prezenty staram się kupować jak najwcześniej, by uniknąć tłumów w sklepach i nie chwytać w ostatniej chwili, co popadnie. Dlatego co raz częściej kupuję w sklepach internetowych, oczywiście zastanawiając się co, komu sprawi największą radość.

Ponieważ prezenty już mam gotowe; czekają jedynie na zapakowanie - co mnie niezmiernie cieszy, bo uwielbiam pakować prezenty, i równie cieszy mnie, gdy osoba obdarowana jest zadowolona z prezentu co podziwia opakowanie - to z chęcią podzielę się z wami kilkoma pomysłami na prezenty książkowe, oczywiście... kulinarne.

Grudzień obfitował w nowe publikacje kulinarne, pojawiło się mnóstwo książek, pięknie wydanych, mniej lub bardziej oczekiwanych. Na blogach i portalach możecie znaleźć mnóstwo wpisów o książkach na prezent, ten wpis będzie podobny, jednak znajdziecie w nim subiektywne propozycje, które sama chciałam dostać, i tak się stało, gdyż w grudniu kilka książek sprezentowałam sobie, a kilka otrzymałam dzięki uprzejmości innych:)

1) Make cooking easier

To książka, na którą czekałam odkąd tylko zaczęłam śledzić bloga MakeCookingEasier.pl. Od razu w mojej głowie powstał obraz książki napisanej przez autorkę bloga. Mimo czekania kilku lat, udało się, książka została opublikowana i w końcu trafiła w moje ręce. 

Pierwsze wrażenie - książka jest utrzymana w stylu bloga i w stylistyce charakterystycznej dla Zosi, co tym bardziej cieszy, gdyż widać, że to autorska publikacja i że włożono w nią wiele pracy i serca. Nie zawiodło też wydawnictwo, bo od strony technicznej książce nie można nic zarzucić - poręczny format, twarda oprawa, tasiemka - to już standard, który bardzo sobie cenię, a do tego takie smaczki jak materiałowy grzbiet - opisałabym jednym słowem - elegancja.

Książka podzielona jest na 4 części, w której każda odpowiada porze roku, te zaś podzielone są na podrozdziały: śniadania, obiady, desery, i w każdym znajdziemy cztery przepisy (oprócz całostronicowego zdjęcia zawierają także kilka mniejszych zdjęć z kolejnych etapów przygotowania potrawy). W sumie w książce znajduje się 48 przepisów - ze względów praktycznych niezbyt dużo. Jednak na tę publikację nie można patrzeć jako na książkę typowo kucharską, gdyż oprócz przepisów są w niej zdjęcia z codziennego życia Zosi czy jej podróży, opatrzone jej komentarzami dotyczącymi nie tylko przepisów, ale i życia rodzinnego. Tak więc połączenie apetycznych przepisów i kolaże zdjęć z prywatnego archiwum tworzą książkę przyjemną w odbiorze, dzięki której autorka staje się nam bliższa. 

Co do samych przepisów to wydaje mi się, że większość z nich pojawiła się już na blogu. Jednak nie powinno to zniechęcać fanów, wręcz odwrotnie - fajnie mieć te proste i przystępne receptury pod ręką. Blog Zosi zawsze był dla mnie deską ratunku, gdy potrzebowałam szybkiego przepisu na obiad lub prostej receptury na ciasto - teraz będę mogła po prostu zajrzeć do książki. Ach, zapomniałabym, w książce znalazłam przepisy, które darzę wielkim sentymentem, jak choćby francuskie tosty z chałki, które były pierwszym wypróbowanym przeze mnie przepisem z bloga Zosi. Inne przepisy również nie zawodzą, już z działu zima zrobiłabym z chęcią co drugi:)

Dla kogo jest ta książka? Na pewno dla miłośników bloga i samej Zosi, gdyż odnajdą tu typową stylistkę, oraz mnóstwo ciepła i uśmiechu autorki, a przede wszystkim proste przepisy na domowe dania. Cena 49,90 zł.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Rebis.

2) Najlepsze przepisy dla całej rodziny

To publikacja dla tych, którzy oprócz prostoty w gotowaniu, cenią sobie także zdrowie. Książka to wspólne dzieło Grzegorza Łapanowskiego i Mai Sobczak (znanej z bloga qumamkasze.pl), w której propagują zdrowe posiłki na co dzień dla całej rodziny. 

Początek książki to kilka rozdziałów teoretycznych definiujących dobre jedzenie, rady gdzie kupować najbardziej wartościowe produkty, sposoby na dawanie przykładu żywieniowego dzieciom i kształcenie w nich zdrowych nawyków żywieniowych, zasady zbilansowanej diety, a nawet rady dotyczące ekonomii odżywiania. Po tym wstępie otrzymujemy kilkadziesiąt przepisów na: pierwsze i drugie śniadania, obiady, przekąski i desery oraz kolacje. Dużym plusem przepisów jest to, że każdy może dostosować je do własnych potrzeb, bo na przykład ilość składników jest podana orientacyjnie np. średni kawałek łopatki wieprzowej, podobnie jest z rodzajem produktów: jeśli nie lubisz kolendry autorzy proponują zastąpienie je natką pietruszki. To naprawdę świetne podejście, bo możemy dowolnie modyfikować receptury przez co przygotowane dania zbyt szybko się nie znudzą.

Jeśli chodzi o stronę wizualną to książka również zaskakuje pozytywnie - równie poręczny format (B5), twarda oprawa, matowy papier kredowy do tego spójny layout, a przede wszystkim świetne, śliczne zdjęcia między innymi Krzysztofa Kozanowskiego. 

Choć książka kładzie duży nacisk na odżywianie dzieci i to jest motyw przewodni książki, to publikacja będzie pomocna nie tylko rodzicom, którzy dzięki niej ułożą całodzienne menu dla całej rodziny, ale też dla tych, którzy lubią gotować prosto, szybko, ze składników, które mają akurat w lodówce, i przy okazji zdrowo.

Ogromnym plusem jest cena książki (34,90 zł), bo za tę ilość przepisów i solidną zarówno wizualnie jak i merytorycznie publikacje to bardzo niska cena. Bardzo polecam.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Publicat.

3) Moje wypieki i desery na każdą okazję

Kolejna książka pani Doroty Świątkowskiej z bloga MojeWypieki.com to kilkadziesiąt przepisów na słodkości. Tym razem dobrane zostały ze względu na okazje, i tak znajdziemy tu receptury na: urodziny, Walentynki, Tłusty Czwartek i Halloween, Wielkanoc i Boże Narodzenie, a także na majówkę, piknik, drugie śniadanie,czyli trochę mniejsze okazje oraz dla dzieci i do kawy, bo jakby nie patrzeć picie kawy to też okazja;)

Książa nie różni się zbyt od poprzedniej publikacji autorki, która prezentuje typowe dla siebie przepisy okraszone apetycznymi zdjęciami. Wszystkie prezentowane wypieki są bardzo słodkie, z dużą ilością cukru jako główny składnik, z kolorowym lukrem i posypkami, to przepisy na bogato - choć akurat do tego czytelnicy bloga zapewne są przyzwyczajeni. Może to jednak odstraszyć tych, którzy stylu pani Doroty nie znają. Przeglądając książkę, na pierwszy rzut oka, ma się ochotę zrobić każdy z przepisów, jednak zagłębiając się w listę składników, często chęć ta odchodzi, bo ilości jajek, cukru, czekolady i innych składników, które niekoniecznie ma się zawsze pod ręką, sprawia, że przepisy można wykonać faktycznie na konkretną okazję. Na plus jest to, że oprócz kilkudziesięciu przepisów na słodkości znajdziemy tu też kilka na wypieki wytrawne np. bułeczki z pieczarkami czy muffiny z żółtym serem - głównie w rozdziale "Na piknik" to bardzo miłe urozmaicenie. 

Publikacja to solidna dawka przepisów, oczywiście w bardzo ładnym wydaniu, duży format, twarda satynowa oprawa, piękne zdjęcia i oprawa graficzna, sprawiają że z przyjemnością korzysta się z tej książki.

Myślę, że to publikacja idealna na prezent, zadowoli  nie tylko czytelników bloga, ale także miłośników słodkości i tych, którzy po prostu lubią obcować z pięknymi książkami. Cena 69,99 zł.

Książka trafiła do mojej biblioteczki dzięki mojemu koledze z portalu Bestsellery.net , na który przy okazji zapraszam po więcej książkowych inspiracji.

4) Jadłonomia

Na tę publikację czekali chyba wszyscy, co ciekawe nie tylko wyznawcy kuchni wegańskiej. Myślę, że to fenomen, co potwierdza fakt, że ponoć pierwszy nakład książki wyczerpał się w kilka tygodni od premiery.

Ja również zapragnęłam mieć tę książkę, pomimo że weganką, a nawet wegetarianką nie jestem, a w moim domu czasem gości mięso, nie wspominając o mleku, jajkach itp. Skąd więc to pragnienie, by posiadać książkę Marty Dymek? Czasem przychodzi mi chęć, aby zjeść burgery z warzyw strączkowych lub typowo warzywną zupę, o dziwo raz zdarzyło mi się upiec wegański sernik (mojej koleżance-wegance na urodziny), wtedy z pomocą przychodzi mi blog jadlonomia.com. To strona, dzięki której gotowanie bezmięsne a także wegańskie, staje się bardzo przystępne i oczywiste; przeglądasz przepisy i stwierdzasz :"Tak, zrobię to", i robisz na obiad chili sin carne:)

Właśnie dlatego chciałam, żeby Jadłonomia zagościła w mojej biblioteczce, i był to bardzo dobry wybór. Po pierwszym przejrzeniu książki od razu wypróbowałam dwa przepisy: na ciasto marchewkowe i zupę z soczewicy, i znalazłam kilkanaście innych, które zrobię w najbliższym czasie (chociażby pasztety - na święta). Choć bliżej mi do wegetarianki niż do weganki, śmiało korzystam z tych przepisów, bo o ile zupy gotuję ściśle trzymając się przepisów, to do ciasta zamiast siemienia lnianego dodaje jajka, a przepis traktuję po prostu jako prostą bazę. Więc jak widać nie tylko weganie mogą korzystać z przepisów Marty.

Książkę chciałam również mieć z powodu jej wydania - Dwie Siostry, które wydają prześliczne książki dla dzieci, ale mają również doświadczenie w książkach kucharskich (książka Elizy Mórawskiej z White Plate) - zrobiły kawał dobrej roboty, gdyż Jadłonomia to solidna książka, która zdecydowanie wyróżnia się wśród polskich książek kucharskich. 

Komu polecam tę publikację? Oczywiście weganom, wegetarianom i wszystkim tym, którzy chcą wprowadzić do swojego menu przepisy roślinne i tym, którzy nie boją się wyzwań i kochają piękne książki. Cena 69 zł.

5) BlogerChef 2

To nie będzie obiektywna recenzja. Nie będzie tak, gdyż jest to książka, nad którą pracowałam. Dzięki swojej pracy miałam okazję uczestniczyć w wydaniu książki BlogerChef 2, która jest podsumowaniem konkursu dla blogerów kulinarnych, więcej o konkursie możecie przeczytać na stronie organizatora. 

Jednak wracając do publikacji, w książce znajdziecie kilkadziesiąt przepisów, które zostały wyłonione w poszczególnych etapach konkursu przez profesjonalne jury, a przygotowanych przez uczestników konkursu, którzy na co dzień prowadzą swoje blogi kulinarne. Są to przepisy na dania z kuchni całego świata, przygotowane w profesjonalny sposób, dzięki czemu blogerzy mogli poczuć się jak prawdziwi szefowie kuchni. Potrawy wydawane były na sposób restauracyjny, czyli małe porcje, podane w bardzo estetyczny sposób. Wszystkie przepisy opatrzone są zdjęciami w spójnej stylistyce. 

Teraz część, której naprawdę nie wypada mi pisać, ale nie mogę się powstrzymać. Książka wydana została bardzo estetycznie, ze świetną, ciemną okładką, która z pewnością wyróżni się na księgarnianych półkach. Do tego minimalistyczny acz nienudny layout i solidne wydanie - papier kredowy i twarda satynowa oprawa, spełnią oczekiwania wymagających odbiorców. 

Komu polecam książkę? Przede wszystkim blogerom kulinarnym, także tym, którzy chcą gotować jak szefowie kuchni - dzięki przepisom z tej publikacji będą mogli spróbować, bo dostarcza ona naprawdę wykwintnych przepisów, a także tym, którzy chcą sprawdzić, jak wyglądają konkursy kulinarne... od kuchni:) Cena 49,90 zł.

A jakie książki kulinarne wy chcielibyście znaleźć pod choinką?

Paryskie smaki

Zapewne nie będę oryginalna, gdy wyznam, że podróż do Paryża to jedno z moich marzeń. Jednak jest ono dla mnie na tyle ważne, gdyż był to pierwszy kierunek, który wybrałam jeszcze jako mała dziewczynka. Spowodowane było to tym, że moja chrzestna miała okazję odwiedzić Paryż, zaś ja odwiedzając ją zawsze wędrowałam do półki z książkami, na której stał brzydki, szary przewodnik po tym mieście, który dla mnie był czymś wyjątkowym, egzotycznym, nieosiągalnym. I tak oto to marzenie tkwi we mnie od dawna. Później przyszła fascynacja książkami o Paryżu, Francji z kuchnią francuską w tle, zaś następnie pierwsze kroki i próby kulinarne jak choćby crème patissière, a i nie mogę zapomnieć o Rachel Khoo i Julii Child:)

Dlatego gdy otrzymałam od wydawnictwa Rebis propozycję zrecenzowania książki Paryskie smaki to nie wahałam się ani chwili. Szczególnie że wcześniej już wypatrzyłam ją w Empiku jednak egzemplarz był zafoliowany i nie mogłam go przejrzeć.

Książa jest wydana fantastycznie: minimalistyczna okładka w przyciągających wzrok kolorach, mniej minimalistyczny jednak bardzo przyjemny dla oka layout oraz cudowne zdjęcia lokali, restauracji, targów, i oczywiście, jedzenia.

Kulinarny Paryż zwiedzamy z autorką - Trishą Deseine - Irlandką mieszkającą we Francji od 30 lat, piszącą o kuchni między innymi na łamach "Elle". Dzięki Trishy odwiedzamy jej ulubione restauracje, kawiarnie, cukiernie, piekarnie i inne miejsca, w których można smacznie zjeść i zrobić zakupy, by poczuć się jak prawdziwa paryżanka.

Mi najbardziej przypadł do gustu rozdział "Smakowite włóczęgi", bo właśnie w taki sposób - wędrując niekoniecznie głównymi ulicami, bez planu miasta, trafiając w mało oblegane miejsca i co rusz zatrzymując się przy witrynach - lubię zwiedzać nowe miejsca.
Oczywiście każde z miejsc, do którego trafiamy z autorką jest opatrzone dokładnym adresem, nierzadko też numerem telefonu i stroną internetowa.

W książce znajdziemy też spis popularnych blogów i stron internetowych poświęconych kulinariom, wypis kursów gotowania czy propozycje kulinarnych wycieczek z przewodnikiem.

Ponieważ lepiej nie czytać tej książki z pustym żołądkiem, w publikacji znajdziemy rozdział z kilkunastoma przepisami, abyśmy mogli przygotować chociażby quiche "Lauren" czy crumble. W takim towarzystwie lektura książki na pewno będzie jeszcze smakowitsza, a my wtedy na 100% poczujemy się jak w Paryżu:)

Cieszę się, że książki nie mogłam (choć może raczej nie chciałam) przeczytać od deski do deski, tylko przyjemność z jej obcowania rozkładałam sobie na raty, teraz pozostaje mi zaglądać do niej, gdy będę chciała poczuć klimat kulinarnego Paryża, lub po prostu spełnić swoje dziecięce marzenie i wyruszyć do tego miasta kulinarnym szlakiem...

Czy wiesz, co jesz? Wiem, co kupuję!

Kasię Bosacką i jej programy telewizyjne znają chyba wszyscy. Dla tych, którzy chcieliby mieć rady pani Kasi pod ręką lub telewizji nie oglądają;) wydawnictwo Publicat wydało dwie książki: "Czy wiesz, co jesz?" oraz nowość "Wiem, co kupuję!". Obie publikacje to poradniki konsumenta; pierwszy skupia się na pożywieniu, drugi na wszelkich produktach codziennego użytku.

Bardziej zainteresował mnie pierwszy tytuł, z racji tego, że od jakiegoś czasu zaczęłam zwracać większą uwagę na to, co wkładam do koszyka podczas zakupów, staram się czytać etykiety i eliminować to, co potencjalnie lub realnie może szkodzić. Dlatego ta książka wydała mi się niezbędna w mojej biblioteczce, i się nie myliłam.

Książkę pochłonęłam niemal jednym tchem i ciągle do niej wracam, gdyż wszystkich informacji nie da się spamiętać, chyba do czasu aż nie wejdą w krew:) Publikacja podzielona jest na działy jak menu, wyodrębnione zostały śniadanie, drugie śniadanie, obiad, podwieczorek i kolacja, a wśród nich, podrozdziały z produktami, które najczęściej lądują na polskich stołach. Znajdziemy wśród nich: kawę, herbatę, masło, jajka, wędliny, sery, owoce, a nawet woda; makaron, ryby, przyprawy; czekolady, żywność light; parówki, mrożonki, fast foody, alkohole i wiele innych produktów.

Każdy produkt powtarza schemat: informacje o kaloriach, o zalecanej dawce spożycia, legendę z przestrogami, następnie opis produktu, rady na co zwracać uwagę na zakupach, wnioski z badań naukowych, triki z użyciem danego produktu oraz prawdy i mity o nim. Wszystko podane w przystępnej i przejrzystej formie - wypunktowania, ramki, tabelki.

Książka naprawdę będzie pomocna dla tych, którzy chcą kupować z głową... a jak wiecie to nie jest łatwa umiejętność, w gąszczu produktów, reklam, sloganów i nowości, trudno jest się odnaleźć, a jeszcze trudniej wybrać to, co będzie zdrowe i co nie będziesz szkodziło. Autorki książki zrobiły to za nas, wystarczy przeczytać ich rady i pamiętać o nich przy codziennych zakupach.

Druga ze wspomnianych na wstępie książek - "Wiem, co kupuję" stworzony został na tej samej zasadzie. Autorka prezentuje ponad 30 produktów, które kupujemy z większą lub mniejszą częstotliwością. Dowiemy się między innymi, jak wybrać najlepszy: grill, antyperspirant, karmę dla psa, choinkę czy papier toaletowy - jak widać przekrój jest bardzo duży:) Schemat jest podobny jak przy pierwszej publikacji, czyli otrzymujemy: opis produktu, prawdy i mity, informacje na co powinniśmy zwracać uwagę. Akurat tę książkę potraktowałam w kategoriach ciekawostek, to niektóre fakty zweryfikowały moje dotychczasowe poglądy, na przykład to, co warto kupować w lumpeksach lub to, że płyn do płukania najlepiej jest zrobić samodzielnie lub kupić w drogerii niż przepłacać za płyn znanej marki.

Jeśli więc, zależy wam na jakości zarówno jedzenia jak i przedmiotów codziennego użytku i jest dla was ważne na co wydacie pieniądze, zajrzyjcie do tych książek. Myślę, że po ich lekturze, wasze zakupy już nigdy nie będą takie jak do tej pory i na pewno nie, nieprzemyślane;)

Za książki dziękuję wydawnictwu Publicat.

Kuchnia prababci

Ostatnio czas mija mi pod znakiem książek, choć zazwyczaj największą aktywność czytelniczą wykazuję w okresie jesienno-zimowym, jednak tegoroczna wiosna nie ostudziła tego zapału i wciąż pochłaniam kolejne książki, jedna po drugiej. Wśród nich jest wiele publikacji około kulinarnych, między innymi książka, która urzekła mnie swoją oprawą graficzną, wyglądem i dopracowaniem, bo tak naprawdę to właśnie ta strona najpierw mnie przyciągnęła (a jak już nie raz wspominałam, przywiązuję do tego dużą wagę). Kolejną kwestią była autorka, czyli rzekoma prababcia bestsellerowej pisarki Elizabeth Gilbert, której "Jedz, módl się, kochaj" w pewnym momencie podbiło i moje serce.

Jednak po kolei. "Kuchnia prababci" autorstwa Margaret Yardley Potter to książka kucharska, której pierwsze wydanie ukazało się w 1947 r., zaś kilka lat temu została odnaleziona przez Elizabeth Gilbert w pudłach z rodzinnymi pamiątkami - znaleziony egzemplarz należał do babci Elizabeth, a córki autorki. Takim sposobem, po latach książka ponownie ujrzała światło dzienne i została ponownie wydana. Autorka czerpała z ponad 20 lat doświadczeń kulinarnych, które przypadły na lata 20. XX wieku aż do zakończenia wojny, a swoimi przepisami już wtedy w "Wilmington Star". Tak prezentuje się historia niniejszej publikacji i jej autorki, przedstawiona we wstępie napisanym oczywiście przez Elizabeth. Choć mi historia wydaje się naciągana i uważam ją za świetny chwyt marketingowy, to abstrahując od tego książka jest niezłym zbiorem przepisów kulinarnych - a przecież o to właśnie chodzi.

Książka podzielona jest na 17 rozdziałów tematycznych, w związku z czym możemy poznać przepisy na przykład na: zupy, mięsa, warzywa, sosy, sałatki, desery, pieczywo, jajka czy ryby, a także receptury na specjale okazje: przyjęcia, weekendowy przyjazd gości lub szybkie śniadanie. 

Wszystkie przepisy są wplecione w rodzinne historie i opisy codziennego życia, przygody i doświadczenia autorki - wszystko opisane w lekki i humorystyczny sposób, dzięki czemu książkę czyta się z dużą przyjemnością. 

Muszę wspomnieć, że receptury napisane są ciągiem, jedynie ich tytuły wyróżnione są wersalikami, z jednej strony ułatwia to czytanie, po książkę przyswaja się jak dobrą opowieść, z drugiej zaś strony sprawia, że kolejne przepisy są mało czytelne i przy codziennym korzystaniu podczas gotowania nie obejdzie się bez zakładek, zaznaczeń i podkreśleń, tak by przepisy zyskały na czytelności. 

Jeśli chodzi o same przepisy to są one naprawdę różnorodne i jest ich wiele, jednak w składnikach dużo jest tłuszczów, mięsa przez co wydają się one zbyt ciężkie, jednak można je modyfikować do woli i są niezwykłą inspiracją do codziennych kuchennych przygód, na przykład sałaki, omlety i ciasteczka.

 Jedną z niedogodności może być sposób podawania ilości składników - szklanki, łyżki, jednak to kwestia gustu - jestem zwolenniczką wagi w kuchni;)

Książka może nie przypaść do gustu miłośnikom fotografii kulinarnej, gdyż nie ma w niej zupełnie zdjęć, ale nie o to chodzi w tej publikacji, trzeba ją traktować (bo tym w sumie jest) jako "przedruk" książki z początku dwudziestego wieku. Jednak ma ona wiele innych zalet, o których wspomniałam na początku - tych od strony graficznej - czytelność, kolorowe ozdobniki na stronach, piękna graficzna okładka w żywych wiosennych kolorach, dbałość o detale (różowa wstążka), półtwarda (zintegrowana) oprawa, większy format... wszystko to sprawia, że obcowanie z tą publikacją było dla mnie czystą przyjemnością, za której egzemplarz dziękuję wydawnictwu Rebis.

Dieta roślinna na co dzień

Ciągle staram się zgłębiać kwestię zdrowego odżywiania, oprócz wprowadzania zdrowych nawyków żywieniowych w codziennej diecie i eliminowaniu złych przyzwyczajeń, podczytuję także publikacje z tej tematyki.

Ostatnio wpadła mi w ręce książka o diecie bezmięsnej pt. Dieta roślinna na co dzień. Ponieważ mięso w mojej diecie pojawia się dość często, nie jest mi niezbędne i spokojnie mogę obejść się bez niego, dlatego z przyjemnością przeczytałam tę publikację. Chociaż zawiera ona dział z przepisami (o czym później), to w głównej mierze opiera się na przekonaniu czytelnika o wyższości diety roślinnej nad innymi, jednak jest tu zaprezentowane radykalne podejście, bo wegańskie (osobiście nie bardzo mi odpowiadające, bo nie potrafiłabym obejść się bez jajek, ryb czy nabiału), a wręcz przekonujące o złych skutkach spożywania białka zwierzęcego, co jest kontynuacją poglądów z wcześnie opisywanej przez mnie pozycji Nowoczesne zasady odżywiania.

Jednak wracając do niniejszej publikacji Na początku otrzymujemy informacje na temat zalet diety roślinnej, dowiadujemy się jakie korzyści niesie ona dla zdrowia. Następnie bardzo szczegółowo opisane zostały składniki odżywcze znajdujące się w pożywieniu: węglowodany, tłuszcze, białko, witaminy, jest to bardzo szczegółowa charakterystyka od tego, czym są, przez informacje co powoduje ich niedobór, gdzie można je znaleźć (czyli np. dowiadujemy się o roślinnych źródłach białka), po tabelki, z których wyczytamy ile danych składników znajduje się konkretnych produktach, co pozwala na przeanalizowanie ile czego musimy zjeść, by zapewnić organizmowi odpowiednią ilość danego składnika. Czytając tę część czułam się trochę, jakbym czytała książkę do biologii, niemniej tabelki są niezwykle przydatne i na pewno będę do nich wracać.

W książce nie brakuje informacji o tym, czego należy dostarczać organizmowi (np. błonnik), a czego unikać (np. cukrów, barwników itp.), oczywiście wszystko z przykładami i sposobami, jak to zrobić.

Ciekawą kwestią jest wyodrębnienie przez autorkę 4 nowych grup pokarmowych, czyli: warzyw, owoców, produktów pełnoziarnistych i roślin strączkowych, a także nowej piramidy żywności, na którą składają się patrząc od podstawy: ruch i duże ilości wody i herbaty, owoce i warzywa, produkty pełnoziarniste, warzywa zielolistne i warzywa strączkowe, pełnowartościowe produkty wysokotłuszczowe jak awokado, orzechy czy oliwki.

W kolejnych rozdziałach przeczytam między innymi o codziennym życiu na diecie roślinnej (ciekawostka – autorka obala „metaboliczny mit” czyli zalecenia, że należy jeść regularnie, 3 posiłki + 2 przekąski, wg niej wystarczy jeść wtedy, gdy jest się głodnym i stosować zasadę, że jeśli nie jesteś tak głodny, żeby zjeść jabłko to znaczy, że nie jesteś głodny). Rozwiewa także wątpliwość na temat produktów mlecznych i dostarczania z nich wapnia, porusza kwestię kontrowersyjności soi i produktów GMO. Dowiadujemy się również jak świadomie kupować, jak zrobić zakupy roślinne w supermarkecie i jak czytać etykiety. Poruszony został też temat ćwiczeń, które są niezbędne do bycia fit i zdrowego trybu życia, bo braku ćwiczeń nie zastąpi nawet dieta roślinna. Ciekawym rozdziałem okazał się ten o suplementach diety i rozważań na temat ich stosowania bądź nie stosowania. Spory rozdział, który szczerze mówią ominęłam, bo nie był dla mnie interesujący, przedstawia przypadki szczególne, czyli kobiety w ciąży, dzieci, osoby starsze, sportowcy vs. dieta roślinna. Znajdziemy także kilka słów o odchudzaniu na diecie roślinnej oraz profilaktyce chorób na diecie roślinnej. Jak widać książka prezentuje niezwykle szeroki przekrój przez wszelkie kwestie związane z dietą roślinną, nawet to jak przetrwać święta, co jeść na mieście oraz jak wyposażyć swoją kuchnię i zaopatrzyć lodówkę.

Wracając do wspomnianego rozdziału z przepisami to znajdziemy w nim sporo ciekawych i przede wszystkim prostych przepisów, z podziałem na śniadania, obiady, przekąski i słodkości, a nawet na „stare przepisy w nowym wydaniu” np. wegańską śmietanę. Na pierwszy rzut oka od razu zechciałam wypróbować: jajecznicę z tofu tzw. tofucznicę, chłodnik melonowy, naleśniki jagodowo-bananowe, potrawkę z ryżu i pieczonej soczewicy, chili warzywno-fasolowe i chleb dyniowy z płatkami czekoladowymi.

Książkę kończy obszerny słowniczek, przykładowe jadłospisy oraz tabele z normami żywieniowymi – wszystko niezwykle ciekawe i bardzo praktyczne.

Generalnie książkę czyta się bardzo dobrze, zawiera ona dużo informacji, do których z pewnością będę wracać. Patrząc na nią z punktu widzenia osoby, która chce ograniczyć mięso w swojej diecie, a nie zupełnie je wyeliminować, to poglądy autorki są dla mnie zbyt radykalne, jednak dla przyszłych wegan – jest to idealna publikacja (choć wydaje się, że dla osób od lat żyjących bez mięsa może być zbyt banalna). Lektura tej książki była dla mnie przyjemnością, wiele się z niej dowiedziałam, a część wiedzy usystematyzowałam.

Muszę też wspomnieć o graficznej stronie książki, jest to niezwykle przejrzysta publikacja, tabele, ramki (Definicje, Talerz Rozmaitości, Zdrowe Rady i Pułapki), w których wyróżniono najważniejsze informacje, skład tekstu, wszystko to sprawia, że książę czyta się bardzo dobrze, choć osobiście nie lubię formatu B5, który jest najzwyczajniej niewygodny w czytaniu, jednak to chyba jedyny minus tej publikacji.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Galaktyka.

Nowoczesne zasady odżywiania

Dziś trochę mniej kulinarnie za to o zdrowym odżywianiu. Może to was zdziwi, bo nigdy o tym nie pisałam, ani nie manifestowałam swojego zainteresowania tym tematem, na dodatek w przepisach na blogu pojawiają się zarówno słodycze z cukrem jak i mięso. Dlatego już tłumaczę o co chodzi :)

Staram się jeść zdrowo, wybieram tak zwane lepsze zło, bo na razie nie jestem gotowa przerzucić się na w pełni ekologiczne jedzenie, jednak staram się jeść sezonowo, czasem kupuję warzywa prosto od rolnika, staram się stosować olej kokosowy, słodycze robię samodzielnie, żeby nie karmić się tymi sklepowymi, na dodatek jakieś 10 lat temu miałam w swoim życiu około 5-letni okres diety bezmięsnej, który bardzo dobrze wspominam, choć moja ówczesna wiedza na temat wegetarianizmu, zastępników mięsa czy ogólnie zdrowego odżywiania była bardzo nikła. Przyznam szczerze, że tęsknię za tym czasem, ale teraz chyba przez wygodnictwo trudno mi z tego zrezygnować, choć wiem, że dużo lepiej zorganizowałabym tę bezmięsną dietę.

Temat zdrowego odżywiania zaczął samoistnie wdzierać się do mojego życia, a to trochę za sprawą pracy, otaczających mnie ludzi (znajome, które przechodzą na weganizm, bądź matki starające się karmić swoje dzieci jak najlepiej), czy przez lektury… Zaczęło się od „Jeść przyzwoicie” – autoeksperyment autorki, która przechodzi na różne rodzaje diet m.in. na weganizm, przez „Zamień chemię na jedzenie” – informacje o tym, co zawierają produkty spożywane przez nas na co dzień, kolejną książką są „Nowoczesne zasady odżywiania” (tytuł oryginału The China Study) autorstwa T. Colina Campbella. Od razu ostrzegę, że nie jest to książka łatwa w odbiorze i do czytania "do poduszki", lektura tej publikacji wymaga skupienia i uwagi – przynajmniej ode mnie tego wymagała.

Książka to wynik badań, które autor przeprowadził na grupie 6, 5 tys. mieszkańców chińskich i tajskich prowincji, dotyczących odżywiania. Założeniem było porównanie roślinnej diety badanych osób z bogatą w tłuszcze i białka dietą mieszkańców Zachodu, czyli każdego z nas. Ogólne wnioski brzmią następująco: wyeliminowanie produktów odzwierzęcych z diety, wydłuża długość życia i poprawia jego jakość, a także zmniejsza ryzyko występowania chorób cywilizacyjnych, takich jak: otyłość, cukrzyca, nowotwory itp. Autor wysnuwa nawet tezy, że choroby te mogą ustąpić po zmianie diety na roślinną. I to są te momenty książki, które traktuję z pewną dozą ostrożności. Może to być bardzo osobiste odczucie, gdyż daleka jestem od wszelkiego rodzaju radykalizmów i wciąż staram się znajdować złoty środek i umiar, bo taką drogą staram się kroczyć.

Wracają jednak do książki. Wszystko co w niej przedstawiono wygląda bardzo rzetelnie. Dużo teoretycznych treści uzupełnionych o statystyki, tabele i wykresy prezentujące wyniki wieloletnich badań. Są też bardziej praktyczne fragmenty, m. in. „Osiem zasad zdrowia i odżywiania” czy ogólne rady dotyczące odżywiania, np. wyeliminowania mięsa. Moim zdaniem najciekawsze i najbardziej przydatne są dwie części książki, właśnie ta, która porusza zasady odżywiania oraz ta o chorobach cywilizacyjnych i sposobie odżywiania. To wiedza, z którą powinien zapoznać się każdy, komu nie jest obojętne jego zdrowie, a także każdy, kto choć przez chwilę zastanowił się, co kładzie na talerzu. Książka daje do myślenia, więc naprawdę warto się z nią zapoznać i choć w minimalnym stopniu postarać się zastosować do tych wskazówek, bo przecież wybierając zdrowe odżywianie, nie mamy nic do stracenia, a zyskać możemy naprawdę wiele.

Dla chętnych kilka przykładowych stron znajdziecie na stronie wydawnictwa Galaktyka.

Moje wypieki i desery

Oto kolejne „dziecko” w świecie blogerów kulinarnych. Dorota Świątkowska autorka bloga MojeWypieki.com wydała właśnie swoją drugą książkę, która nosi tytuł „Moje wypieki i desery”. Blog cieszy się niezwykłą popularnością wśród miłośników ciast, ciasteczek i innych słodkości, a w latach 2008 i 2009 otrzymał tytuł Bloga Roku. Osobiście, choć blogi kulinarne śledzę i lubię, nie zatrzymałam się na dłużej na blogu pani Doroty, może dlatego, że preferuję minimalizm i prostotę, a Moje Wypieki są dosyć pstrokate i oko zawiesza się niekoniecznie na tym, co na blogu kulinarnym jest dla mnie najważniejsze, czyli na zdjęciach… Dlatego też książka „Moje wypieki i desery” była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem.

Można powiedzieć, że zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia, bo jeszcze pierwsze spojrzenie, czyli okładka to element, do którego się przyczepię, bo jakże można przepyszne ciasteczka przysłonić tytułem… choć zabieg ten jest uzasadniony, bo przecież autorka, nazwa bloga i tytuł książki (kolejność nieprzypadkowa) są w tym przypadku najważniejsze. Dalej na szczęście jest lepiej, przyjemna w dotyku satynowa oprawa, urocza wyklejka w muffinki, piękne całostronicowe fotografie, tak apetyczne, że od samego patrzenia cieknie ślinka (naprawdę nie polecam przeglądać tej książki na głodnego).

Publikacja rozpoczyna się słowem od autorki, co jest miłym akcentem. Następnie mamy tematyczny spis treści, każdy rozdział to inny rodzaj słodkość, zaczynając od babeczek i muffinek, poprzez ciasteczka, bezy, tarty, ciasta drożdżowe, serniki, torty po desery, czyli w tym przypadku głównie lody. Moim zdaniem taki podział jest bardzo praktyczny, gdyż pozwala szybko odnaleźć to, czego akurat potrzebujemy, bez zbędnego wertowania książki (choć w tym przypadku to akurat przyjemność). Przepisy są bardzo przejrzyste, każdy opatrzony jest kilkoma słowami wstępu, następnie mamy składniki z dokładnym podziałem, czego będziemy potrzebować, na przykład na samo ciasto, a czego na krem, potem oczywiście przygotowanie, a także informacja o ilości porcji, które wyjdą z danej ilości składników. Instrukcje są klarowne i wykonie ich nie powinno sprawić trudności nawet początkującym.

Ostatni dział to tzw. przepisy specjalne, czyli receptury uniwersalne, na przykład na ciasto drożdżowe, lukier, masę krówką czy rozczyn ze świeżych drożdży, dla niektórych są to może oczywistości, jednak moim zdaniem dobrze jest mieć taką ściągę pod ręką. Podobnie jak przeliczniki kuchenne, czyli informacje o tym, ile gram danego produktu, na przykład kakao, mieści się w szklane, łyżce i łyżeczce, to akurat wydaje mi się niezwykle istotne i użyteczne. Ostatnie strony to indeksy: alfabetyczny i rzeczowy. Publikacja została dopracowana w każdym szczególe, krój pisma, ozdobniki, prezentacja fotografii, a nawet czerwona tasiemka-zakładka to ukłon w stronę czytelnika, choć w tym przypadku raczej użytkownika publikacji, bo nie wierzę w to, żeby ktokolwiek powstrzymał się z wypróbowaniem przepisów na miniserniczki z białą czekoladą i budyniem żurawinowym, torcik brownie z kremem fistaszkowym i karmelem czy kokosowe tiramisu.

Książka to niemalże 300 stron pięknych zdjęć i pasjonujących przepisów na każdą okazję, zarówno na co dzień, jak i na specjalne okazje. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie wśród tych prawie 140 przepisów. Podobno czytelnicy bloga zarzucają autorce, że w książce dominują przepisy z bloga, a nie nowe receptury – tego nie wiem i nie potwierdzę. Jednak nawet jeśli tak jest, to po pierwsze, czy nie lepiej jest mieć swoje ulubione przepisy w wersji papierowej, a po drugie, ekran to nie to samo, co książka, którą można dotknąć, powąchać, przeglądać strona po stronie, ubrudzić mąką w trakcie pieczenia, a przede wszystkim komuś podarować, bo ta książka, to prezent doskonały.

Oto film reklamujący książkę:

Zioła i przyprawy mojej kuchni

Nic nie cieszy tak jak samodzielnie wyhodowany kwiatek, warzywo czy zioło. To już drugi rok, gdy na moim parapecie i na balkonie rosną pomidory, bazylia, tymianek, mięta czy lawenda. Zarówno i sadzenie, jak i pielęgnacja to zupełna nowość i wszystko dzieje się metodą prób i błędów, ale satysfakcja z pachnących, kolorowych roślin i świeżych ziół dodawanych do potraw jest niezastąpiona.

Od zawsze też miałam problem z przyprawianiem, nie zbyt wiedziałam (wiem), jaka przyprawa najlepiej pasuje do danego dania, z jaką inną przyprawą najlepiej ją połączyć, w jakiej ilości i na jakim etapie najlepiej ją dodać. Zawsze też irytowało mnie, że najwięcej zużywam pieprzu i czosnku, bo te przyprawy mam pod kontrolą.

Dlatego też, tak bardzo zainteresowała mnie książka „Zioła i przyprawy mojej kuchni”. Autorka Biruta Markuza opisała w niej najpopularniejsze zioła i przyprawy, które możemy hodować w naszych ogrodach lub na balkonach, i które najczęściej występują w naszych kuchniach.

Na pierwszy rzut oka książka przypomina leksykon. Publikacja podzielona na kilka części: pierwsza z nich zawiera opis 51 krajowych roślin i ziół przyprawowych; druga 20 ziół importowanych, a następna 25 ziół przyprawowych uprawianych w ogrodach i doniczkach. Każda roślina zaprezentowana jest w nie mniej niż półstronicowym opisie i zobrazowana na uroczej, kolorowej i autorskiej ilustracji. Opis zawiera nazwę łacińską, pochodzenie, zastosowanie w kuchni, a także przy różnych dolegliwościach. Ot właśnie takie encyklopedyczne informacje, przy których zabrakło informacji o uprawie, choć jak się okazało są one zawarte w dziele o ziołach uprawianych w doniczkach i ogrodach :)

Następna część książki to... przepisy, dzięki którym przyrządzimy liczne oliwy, ekstrakty i zaprawy, ale także krajowe oliwki i kapary, te pierwsze z zielonych śliwek, zaś drugie z młodych kwiatów nasturcji. Są też masła i sosy, zupy, mięsa, ryby i drób oraz wypieki i napoje. Część z przepisami jest obszerna i są to proste receptury. Osobiście na pewno wypróbuję te na sosy, octy czy masła, bo choć są wyjątkowo łatwe to często brakuje mi pomysłów na takie dodatki, i fajnie jest urozmaicić nimi codzienne gotowanie.

Za książę dziękuję wydawnictwu Zysk i s-ka.

Ciasta ciasteczka i takie tam

Tak długo przymierzałam się do tej książki, że aż zdążyłam stworzyć sobie jej własną wizję. A to natknęłam się na okładkę w internecie, a to w księgarni rzuciłam okiem na kilka stron i wyłapałam jakiś przepis. W ten sposób stwierdziłam, że „Ciasta, ciasteczka i takie tam” to taki Pierwszy Zeszyt z Przepisami stworzony z dyktowanych przez mamę przepisów, pisany wielkimi wyraźnymi, dopiero co wyuczonymi literami. Z dużym sentymentem myślałam o tej książce, bo wciąż myślałam o niej jako o takim właśnie „zeszycie” , którego mi brakuje, tego pierwszego, najważniejszego, którego nigdy już nie będę miała, z przepisem na murzynka, kruszonkę (tak u mnie mówiło się i wciąż mówi na pleśniak), sernik, gofry czy placki z jabłkami...

Gdy po raz pierwszy w całości przejrzałam książkę Agaty Królak, stwierdziłam, że jest ona nawet lepsza, bo zawiera ilustracje (niestety nigdy nie wykazywałam zdolności artystycznych), a na dodatek fotografie, które wspaniale oddają klimaty dzieciństwa.

Patrząc na oprawę graficzną, książka jest idealna, od okładki, po każdą stronę, aż po „skrzydełka” - nawet loga patronów medialnych na okładce są tak usytuowane, że nie rzucają się w oczy, ale są czytelne (to takie „zboczenie” zawodowe, więc wybaczcie):) Trzy części książki są wydzielone kolorowymi paskami na każdej stronie, czcionka jest bardzo przejrzysta, i choć nie jest to pismo ręczne, tylko imitujące czcionkę maszynową, to świetnie pasuje; pismem ręcznym są pisane tytuły i w niektórych miejscach uwagi autorki. Nie ma co się dziwić, gdyż autorka jest ilustratorką i dopracowanie graficzne książki w 100% pokazuje jej zachwycające umiejętności.

Jak wspomniałam książka podzielona jest na trzy części, tak jak wskazuje tytuł na część o ciastkach, ciasteczkach i takich tam. Pierwsza z nich jest najobszerniejsza i znajdziemy w niej 33 przepisy na m.in. murzynek, ciasto ucierane z truskawkami, placek kokosowy, szarlotkę Leszka, cynamonową roladę, tort orzechowy, ciasto marchewkowe, sernik, drożdżówkę, ale też brownie czy apple crumble. Część ciasteczka to 17 przepisów na pieguski, kokosanki, delicje, czekoladowe pierniczki itd. Ostatnia część o tajemniczej nazwie „Takie tam” to 23 na inne słodkości i desery, wśród których są: faworki, kogel-mogel, pączki, pralinki, czekolada do picia czy dulche de leche.

Jak widać przepisy są na różne pory roku, na różne okazje, są prostsze i trochę trudniejsze, a co najważniejsze są to przepisy nie tylko „tradycyjne”, kojarzące się z dzieciństwem, ale także te „współczesne”, które osobiście poznałam i zaczęłam robić stosunkowo niedawno, jak brownie czy ciasto marchewkowe.

Jedyne czego zabrakło mi w książce to kilku stron na notatki, jednak i na to znalazłam rozwiązanie, na stronach, wokół tekstu przepisu jest sporo miejsca, więc można je wykorzystać na dopiski, zapiski czy modyfikacje, bo ta książka aż się o to prosi, żeby jej używać, podkreślać w niej, zakreślać, dopisywać, modyfikować, oprószyć odrobiną mąki, ta książka musi być używana.

Od razu dodam, że właśnie nakładem wydawnictwa Dwie Siostry ukazała się druga książka Agaty Królak, pt. „Z działki, z lasu i takie tam” - mam nadzieję, że również udana.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Dwie Siostry.

Spotkajmy się w kawiarni

Właśnie przeczytałam świetną powieść na letnie upalne dni. Przeczytałam to mało powiedziane, bo akcja w książce biegła jak w dobrym filmie, więc czytając „Spotkajmy się w kawiarni” miałam przed oczami typowe obrazy z jakiejś sympatycznej komedii romantycznej lub lekkiego filmu obyczajowego, bo do takiego gatunku pretenduje ta powieść. (Teraz nie dziwi mnie fakt, że ponoć Reese Witherspoon kupiła prawa do adaptacji filmowej).

Akcja powieści rozgrywa się w Londynie, gdzie główna bohaterka Issy, niemalże w jednym momencie, traci wszystko, co było dla niej bardzo ważne, pracę, chłopaka, poczucie wartości. Jednak pozostało jej coś, co do tej pory traktowała jako hobby, coś co wyniosła z dzieciństwa, co było świetnym remedium na zły humor, ale i idealnym towarzyszem do świętowania radości, a było to… pieczenie babeczek. I to właśnie te cudne słodkie maleństwa stały się punktem zaczepienia w jej życiu, które pozornie legło w gruzach. Przy wsparciu ukochanego dziadka, Joe, przyjaciółki Helen, przystojnego doradcy finansowego Austina (z naciskiem na przystojnego) oraz wielu nowo poznanych osób, Issy otwiera kawiarnię. Jednak jak wyglądało to od początku, co się działo, i jakie były skutki, tego musicie dowiedzieć się sami, do czego gorąco zachęcam.

Jednak pamiętajcie, że nie jest to powieść na dwutygodniowe wakacje, raczej na leniwy weekend, bo tyle właśnie zajmie jej przeczytanie, a to za sprawą lekkiego, sprawnego języka, wartkiej akcji i ciekawych przygód, spisanych na prawie 500 stronach!

Zapomniałabym o tym co najważniejsze, w książce znajduje się kilkanaście przepisów na muffinki, cupcakesy, babeczki i inne słodkości, które towarzyszyły Issy w jej przygodach, a dla każdego miłośnika pieczenia, na pewno będą źródłem inspiracji.

To powieść, która będzie miłym odpoczynkiem od gotowania, ale po lekturze której na pewno popędzicie do kuchni;) Poza tym fajnie jest poczytać o tym, że marzenia się jednak spełniają i najważniejsze w życiu jest podążanie za nimi – taki banał, ale czasem trzeba sobie o nim przypominać:)

O tym jak słodka, ciepła i przyjemna jest ta książka świadczy już okładka, osobiście nie mogłam oderwać od niej oczu.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

Szczypta Wenecji

„Szczypta Wenecji” to książka specyficzna, którą można sprezentować zarówno wielbicielowi gotowania, miłośnikowi Wenecji jak i entuzjaście... kryminałów :)  

Skąd takie rozbieżności? A stąd, że jest to książka kulinarna z przepisami pojawiającymi się w powieściach Donny Leon o przygodach komisarza Brunettiego (m.in. „Śmierć na obczyźnie”, „Okropna sprawiedliwość”). Osoby znające te książki wiedzą, że na ich kartach co rusz pojawiają się wątki kulinarne, które są oderwaniem od głównego toru akcji. Są one na tyle istotne, że autorka wraz ze swoją przyjaciółką – Robertą Pianaro stworzyły tę uroczą książeczkę, w której pokazują jak samodzielnie przyrządzić ulubione dania komisarza, chociażby makaron – penne rigate. Przy okazji uchylając rąbka tajemnicy na temat kuchni włoskiej i jej klasycznych potraw.

Książka jest niewielka (format B6), ale ma prawie 300 stron. Podzielona jest na sześć rozdziałów (do tego przedmowa oraz alfabetyczny spis potraw i alfabetyczny spis produktów), kolejno: przekąski, pierwsze dania, warzywa, ryby i owoce morza, mięsa oraz oczywiście desery. W każdym z nich znajduje się po kilkanaście przepisów – w całej książce jest ich ponad 80. Wśród dań są między innymi: frittata z cukinią, ravioli z dynią masłem i szałwią, bakłażany z szynką parmeńską, krewetki w warzywach z kolendrą, kotlety jagnięce z pomidorami czy ciasto gruszkowe z kremem. Wszystkie brzmią smakowicie, a na dodatek przy każdym jest także włoska nazwa, co jeszcze bardziej pobudza apetyt.

Dodam, że przepisy nie są trudne, raczej z ogólnodostępnych składników, więc wydają się być idealne dla tych, którzy chcą rozpocząć swoją przygodę z kuchnią włoską, ale myślę, że będą stanowić inspirację dla zaznajomionych z jej tajnikami.

Między kolejnymi przepisami zawarte zostały fragmenty z książek Donny Leon, a także prześliczne kolorowe grafiki, które wzbogacają tę i czynią tę publikację jeszcze przyjemniejszą. Czytelnicy zaś oprócz tajników kuchni włoskiej mogą zapoznać się historią, kulturą i obyczajami Wenecji. Książka jest naprawdę urocza, jej format, papier oprawa graficzna – wszystko sprawia, że obcowanie z nią to czysta przyjemność, na dodatek niezwykle smakowita. Jak pisze wydawca: To dużo więcej niż książka kucharska – jest to zaproszenie do wspaniałej, pełnej literackiej inwencji podróży kulinarnej, dzięki której możemy delektować się weneckimi przysmakami w domu. Kiedy więc czytelnikowi strawa duchowa zaostrzy apetyt na  spaghetti z małżami, roladki z bakłażanami w szynce czy omlety z cukinią, to właśnie tu znajdzie odpowiednie przepisy, niezbędne do wydania prawdziwie weneckiej uczty.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Noir Sur Blanc.

Język baklawy. Wspomnienia

„Język baklawy” to opowieść o rozdarciu, poszukiwaniu, rodzinie, kulturach i jedzeniu. Autorka – Diana Abu-Jaber – oparła swoją opowieść na wspomnieniach głównie z dzieciństwa. 

Wychowywała się w amerykańsko-jordańskiej rodzinie, w której zderzyły się dwie kultury. Od strony ojca emigranta z Jordanii, świadomego swojej historii, dumnego ze swoich korzeni, otoczonego liczną rodziną (kolejnymi braćmi przybywaj w poszukiwaniu amerykańskiego snu; wszechwiedzącą ciotką-wiedźmą znającą wszelkie tajemnice, receptury i znającą rozwiązanie każdego problemu) oraz matką (wychowaną w Ameryce, niewiedzącą zbyt wiele o swojej rodzinie, nawet tego czy przodkowie byli Niemcami czy Szwajcarami) trochę nieobecną, piękną i dumną. W takim rozdarciu żyła bohaterka, niezbyt wiedząc, co jest prawdziwe: Moje dzieciństwo składało się z opowieści – wspomnień i historii z życia ojca oraz mitów i legend, które podsuwała mi do czytania matka. Uczucie rozdarcia nasiliło się po rocznym pobycie w Jordanii, gdzie cała rodzina wyjechała za ojcem, który myślał, że tam jednak czeka ich prawdziwe życie. Jednak tak się nie stało, zaś Diana, która zasmakowała tej inności, i nawet się w niej rozsmakowała, po powrocie nie mogła odnaleźć się w amerykańskiej rzeczywistości, bo Diana tak naprawdę była bardziej arabska niż amerykańska, nie broniła się przed tą obcą inną kulturą, a może jako dziecku po prostu łatwiej było się jej przystosować.

Ta historia o rodzinie, poszukiwaniu tożsamości i odmiennych kulturach, opowiedziana niezwykle ciepło i poetycko nie mogła się obejść bez... jedzenia. Każda osoba, wydarzenie czy opowieść w tej książce powiązana jest z jakimś przepisem, najczęściej z kuchni arabskiej, a jest ich w książce ponad 40 wplecionych w kolejne strony powieści. Począwszy od szisz kebaba, który ma w sobie dzikość. Jest osmalony i chrupiący na zewnątrz, ale różowy, niemal czerwony w środku, pachnący w szczególny sposób szpikiem i pieprzem. Skwierczy w ustach i zostawia posmak ziemi; przez ciastka sambusik, które rozpływają się na języku maślanymi płatkami po tytułową baklawę, która jest poemat o bogactwach kultur Wschodu. Istna feeria smaków i zapachów, które rozbudzają wyobraźnię i apetyt.

Książkę czyta się wyśmienicie, historie są wciągające a bohaterowie ciekawi, z chęcią podąża się ich śladami i poznaje kolejne wspomnienia, plany i marzenia. To niezwykle ciepła i smakowita opowieść, dla wszystkich spragnionych mądrych i ładnych opowieści.

To druga po „Wśród mangowych drzew” książka z serii Dolce Vita, która tak bardzo oddziałuje smakami i zapachami.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Czarne.

Mała paryska kuchnia

Rachel zachwyca od pierwszego spotkania. Jest śliczna, ma styl, jest zabawna, a na dodatek w swojej malutkiej kuchni czyni cuda. Sprawia, że to co przygotowuje, zawsze wygląda tak smakowicie, iż ma się ochotę natychmiast tego spróbować.

Rachel – Brytyjka, która wyjechała do Paryża, by skończyć kurs cukiernictwa w Le Cordon Bleu – pomimo zawrotnej kariery, którą zrobiła nadal gotuje w swojej 21-metrowej kuchni w paryskim mieszkaniu. Tam zgłębiała tajniki kuchni francuskiej, tam prowadziła swoją mini-restaurację, dzięki czemu urzekła Francuzów. Teraz ma na koncie serial wyprodukowany przez BBC i książkę „The Little Paris Kitchen”, która nareszcie ukazała się w języku polskim pod tytułem „Mała paryska kuchnia”.

Publikacja na niemal 290 stronach zawiera 120 przepisów na tradycyjne przepisy kuchni francuskiej, jednak w autorskim wykonaniu Rachel. Jest to zdecydowany plus tych receptur, gdyż po pierwsze zdarza się, iż dla niektórych produktów podane są alternatywne, po drugie pojawiają się porady dotyczące samego przygotowania potraw, a po trzecie każdy przepis opatrzony jest krótkim wstępem. I właśnie to, w moim przypadku, sprawiło że od książki nie mogłam się oderwać i przeczytałam ją od deski do deski – co nieczęsto przytrafia mi się z książkami kucharskimi. Wstęp o zwyczajach kulinarnych Francuzów, potrawach itp. ma też każdy z 6 rozdziałów. Przepisy zostały podzielone w zależności od okazji (to miła odmiana od tradycyjnych podziałów lub na przykład podziału wg pór roku), mamy więc: codzienne gotowanie, podwieczorki, letnie pikniki, aperitify, obiady z przyjaciółmi i rodziną oraz słodkie poczęstunki. Dodatkowo znajdziemy rozdział z fundamentami kuchni francuskiej, czyli przepisy na podstawowe sosy czy buliony, kuchenne zapiski, czyli miary, wagi i temperatury oraz paryskie adresy Rachel.

Plusem książki są prześliczne zdjęcia (autorstwa Davida Loftusa), i to nie tylko potraw, ale także samej Rachel, jej przyjaciół, miejsc, targów, spotkań i Paryża. Dodatkowo autorskie, ręcznie wykonane grafiki z francuskimi podpisami na wyklejce okładki i stronach tytułowych rozdziałów także składają się na urok tej książki.

W języku francuskim są nazwy wszystkich potraw (oczywiście z polskim tłumaczeniem), w treści przepisów z dodatkowych informacji, oprócz czasu przygotowania, smażenia czy pieczenia znajdziemy także ilość porcji – co jest bardzo przydatne.

Wracając do przepisów, jak wspominałam, po przejrzeniu książki ma się ochotę wykonać wszystko, oczywiście znajdują się tam trudniejsze, wykwintniejsze i bardziej pracochłonne dania, ale dla mnie książka wtedy jest praktyczna, gdy znajdę w niej to, co jest wybitne w swej prostocie lub co sprawia, że po zapoznaniu się z przepisem – ten nie odstrasza mnie, i właśnie takie dania np. suflety znalazłam tutaj, albo co mnie inspiruje.

Takie właśnie jest gotowanie z Rachel – udowadnia ona, że aby dobrze zjeść nie trzeba mieć świetnych sprzętów kuchenny (wystarczy emaliowana obtłuczona miska i mały piekarnik), trudno dostępnych składników, a przede wszystkim ogromnej luksusowej kuchni. Wystarczy za to dobre nastawienie, otwarta głowa i uśmiech na twarzy – z takimi atrybutami, każdy może zostać szefem kuchni.

Książka jest tak urocza jak jej autorka, ale żeby to dostrzec, trzeba ją poznać – więc najpierw poznajcie Rachel, a później koniecznie sięgnijcie po książę.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Albatros.

PS A tak wyglądało moje pierwsze spotkanie z przepisami z książki:)

Ujęcia ze smakiem

Każdy kto prowadzi bloga kulinarnego, wie jak trudne jest zrobienie dobrego, albo przynajmniej zadowalającego zdjęcia… fotografia ogólnie nie jest sprawą łatwą, a co dopiero fotografowanie potraw, które na żywo zawsze wyglądają smakowicie, a niestety fotografia nie zawsze to odzwierciedla.

Jako blogerka kulinarna znam ten ból, dlatego postanowiłam doskonalić się w tym temacie, szczególnie, że mogę zdjęcia są bardzo amatorskie i nie będę ukrywać, że ładne zdjęcie to w moim przypadku często łut szczęścia.

Dlatego z przyjemnością sięgnęłam po publikację „Ujęcia ze smakiem”. Autorka tej książki – Helene Dujardin – nie dość że jest profesjonalną fotografką to na dodatek prowadzi poczytnego bloga Tarteletteblog, więc nie ma to jak uczyć się od mistrzyni. Autorka promuje fotografię naturalną, więc nie pisze o trikach, jak podrasować produkty, aby lepiej prezentowały się na zdjęciu, zresztą jako dowód najlepiej służy jej blog.

W książce na 288 stronach zaprezentowane zostały: podstawy fotografii, czyli informacje dla tych, którzy chcą się dowiedzieć czym jest przysłona, czas naświetlania, czułość oraz niektóre z trybów... dla osoby, która już fotografuje, te informacje będą zupełnie zbędne, ale dla tych, którzy do tej pory robili zdjęcia tylko w trybie automatycznym to bardzo przydatne wskazówki.

Dwie obszerne części poruszają kwestie fotografowania w świetle naturalnym i świetle sztucznym. Tu sporo szczegółów i informacji, które na pierwsze czytanie mogą wydawać się przytłaczające, ale bez tej wiedzy nie powstanie dobra fotografia.

Najciekawsze moim subiektywnym zdaniem są działy poświęcone kompozycji, przygotowaniom do sesji, stylizacji potraw i produktów. Oczywiście liczne fotografie, porównania kilku ujęć z różnymi dodatkami bądź w różnym świetle bardzo ułatwiają wyobrażenie sobie, a przez to zrozumienie tych kwestii.

Autorka nie pominęła także etapu postprodukcji, czyli tego, co zrobić z już „zrobioną” fotografią - prezentuje programy do edycji, porusza kwestie retuszu, kopie, archiwizowania itp.

W publikacji znajdziemy także słowniczek, wykaz sprzętu czy miejsc gdzie można kupić rekwizyty do fotografii oraz wykaz ciekawych stron internetowych,czyli wykaz źródeł poświęcony kwestiom poruszanym w książce.

Plusem publikacji na pewno są liczne fotografie, zarówno obrazujące to, o czym autorka pisze, jak i prezentujące piękne ekspozycje kulinarne, które po prostu cieszą oko. Przy okazji wspomnę o bardzo przejrzystej formie książki z dodatkowymi ramkami, wyróżnieniami, wysokiej jakości papierze, dzięki czemu korzystanie z niej to czyta przyjemność.

Podsumowując myślę, że publikacja powinna znaleźć się w biblioteczce każdego blogera kulinarnego, nie tylko tego początkującego, a także powinna znaleźć uznanie osób z fotografią za pan brat, ale stawiających pierwsze kroki w fotografii kulinarnej. To książka, do której na pewno będę wracała.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Helion.